Rozdział drugi

Siedziałam w pracy, jak zwykle musiałam zostać do późna. Uzupełniałam różne papiery w związku z wejściem reklamy ze skoczkami narciarskimi na ekrany telewizorów. Włożyłam wszystko do odpowiednich teczek i już miałam dzwonić po taksówkę, gdy do mojego biura zapukała wystraszona sekretarka.

-Dobry wieczór, nie przeszkadzam?- zapytała cichym głosem. Była nowa i co się z tym wiązało? Bała się mnie. Nie żebym była z tego dumna, czy coś, ale jestem dla kogoś autorytetem, postrachem tej firmy, wzorową szefową. Każdy się mnie słucha i stara nie denerwować. Jestem młoda, ale i obrotna. Umiem coś załatwić bez mniejszego problemu, kocham tę pracę!

-Nie, nie przeszkadzasz. Wejdź, o co chodzi?- rzekłam dumnie, zakładając beżowy płaszcz. Powoli przygotowywałam się do wyjścia. Dosłownie na sekundę oparłam się o biurko i spoglądałam na młodą dziewczynę. No młodą… mogła być rok młodsza ode mnie. Wypada mi jej wysłuchać do końca, nawet jeśli jestem zmęczona.

-Poproszono mnie, a raczej zmuszono- drugą część zdania wymamrotała pod nosem. Myślała chyba, że nie usłyszę, albo to było specjalnie. Nieważne. Taka niby nieśmiała…

-No mów, mów- nie chciałam jej przerywać ale bardzo mi się śpieszy więc czym szybciej skończy, tym szybciej się nie zgodzę. Jestem od rana na nogach. Dochodzi godzina dwudziesta druga. Potrzebuję snu!

-No kazali mi Panią namówić na spotkanie pożegnalne ze skoczkami i trenerem i całą ekipą, która pracowała przy tej reklamie z wafelkami. Podobno mają podpisać nowy kontrakt, ale pani musi tam koniecznie być. Podobno ma być też dużo fotoreporterów. Piątek, godzina dwudziesta- stwierdziła. Mówiła prawie tak szybko jak ja. Będą z niej ludzie.

-I mam zrozumieć, że o godzinie dwudziestej w piątek odbędzie się spotkanie biznesowe dotyczące nowego kontraktu reklamowego?- zapytałam. Oczywiście, nie jeden pracownik tej firmy wie, że nigdzie nie pójdę. Pytanie tylko, w jakim celu wysłali tą biedną dziewczynę? Żeby się ponabijać? Idioci.

-Ale podobno dużo zarobimy. To jest bardzo opłacalne, tyle, że musimy to zorganizować i zdobyć rozgłos- uśmiechnęła się pokazując swoje równiutkie ząbki- Zostawię pani potrzebne papiery, ustali pani plan imprezy.

-Kochana, ja takie sprawy załatwiam w biurze, a nie w klubie. Przy kawie, a nie przy drinku- rzekłam, aczkolwiek, nie do końca byłam przekonana co do znaczenia moich słów. Dobro firmy jest najważniejsze, a co jeśli to naprawdę jest opłacalne? Dużo denerwowałam się na tych sportowców, do tego zdarłam sobie przez ostatnie dni gardło, przez posyłane do nich uwag. Wielu uwag. Mają prawo mnie nie lubić. Do tego dochodzi jeszcze Andreas Wellinger i ta nieszczęsna winda. Ten to mnie dopiero nie lubi. Nie odezwał się do mnie wczoraj. No i przedwczoraj też. Mam szczęście, że dzisiaj już zakończyliśmy zdjęcia nie będę go już widywać. Chociaż kolegów miał fajnych. Bardzo mili, pomimo moich krzyków, potrafili grzecznie ze mną rozmawiać i wysłuchać przede wszystkim.

-Szefowo?- usłyszałam pewien damski głos próbujący przywołać mnie na ziemię. Odpłynęłam, jak zwykle.

-Dobra, dobra. Już niech ci będzie. Pójdę. Pochwal się firmie, że mnie namówiłaś.- wypaliłam i dałam jej do ręki kluczyk od mojego biura. Wyszłam z firmy, wsiadłam do taksówki, która zawiozła mnie pod sam dom. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć -Idę spać!

            Pewnie będzie dużo mediów, fotoreporterów i słynna ścianka z naszym wafelkowym logo! Cudownie, już nie mogę się doczekać. Kręciłam się, poprawiałam  fryzurę, nawet zdążyłam zapalić jednego papierosa podczas drogi! Jechałam pięknym, ogromnym, czarnym bmw, które idealnie komponowało się z moją koronkową, rozkloszowaną sukienką w kolorze właśnie tego auta. Wysiadając ujrzałam kilku fotoreporterów, aż żal było nie zapozować na ściance! To nie była impreza, to był bardziej bankiet, tyle, że mniej uroczysty. Media mogły jedynie udzielać z nami wywiadów przed wejściem. Oczywiście, jak na kierownika przystało dumnie opowiadałam o reklamie i o mojej ekscytującej współpracy ze skoczkami. Mówiłam jak to miło było ich poznać, jacy oni są zdolni i oczywiście podziękowałam im przed kamerami. Do tej pory mam w duchu nadzieję, że jutro mój wywiad nie ukarze się w jednym z porannych, plotkarskich programów telewizyjnych. Bo co będzie jak to zobaczą. Masakara. Oczywiście, gdy dowiedziałam się o „imprezie” musiałam ją troszkę udoskonalić, aby media zrobiły trochę rozgłosu. Ogłosiłam, iż w klubie spotykamy się głównie po to aby uczcić koniec naszej pracy (co było prawdą) oraz w celu premierowego odtworzenia kilku sekundowej reklamy. Tak właśnie powiedziałam. Poprosiłam też pracowników, aby ubrali się jak przystało, bardziej exclusive niż na luzie.

            Bawiłam się o dziwo całkiem, całkiem. Dużo tańczyłam. Oj tak, uwielbiam tańczyć. Poznałam kilku wpływowych ludzi ze świata skoków o ile mogę tak nazwać trenera i jego sztab, który również został zaproszony. Moje poczucie stabilności zaczęło się nieco łamać po północy, gdy spod budynku odeszły wszelkie kamery i skusiłam się na jednego drinka. Potem dwa naraz. W międzyczasie wypiłam jedno z sekretarką, z chłopcami z ekipy montażowej no i jedno z trenerem skocznych.  Nie wiem jak to jest, że wszystko pamiętam. No cóż, nie było źle. Następni byli właśnie skoczkowie, wszyscy przystojni, eleganccy. Rozmawiali ze mną, nawet nie byli za bardzo wkurzeni moją postawą na planie. Tańczyłam nawet z Severinem i z Marinusem. Są cudowni! Powinnam chyba częściej pić bo wtedy czuję się taka rozluźniona, niczego się nie wstydzę. Po prostu: Jadę bez hamulców!

-Odbijamy!- usłyszałam głos jednego ze skoczków. Oczywiście to musiał być Andreas. Wtedy się za bardzo tym nie przejmowałam, już prawie zapomniałam jak to nazwał mnie idiotką w windzie. Jego dłoń powędrowała nisko, zbliżył się do mnie, dotykałam swoim ciałem, jego boskiego brzucha. Robiło się gorąco. Blondyn świetnie tańczy, świetnie prowadził pomimo tego, że ja miałam nogi jak z galarety po tych kilku, naprawdę niewielu drinkach. To nie jest tak, że się upiłam. Tam pił każdy, nawet ten z którym właśnie szaleję na parkiecie. Czuć od niego, ale i tak jest słodki. I męski. Słodki i męski naraz. Mogę go schrupać, jak ciasteczko.

-Jak ciasteczko- wymsknęło mi się. Dobrze, że powiedziałam to cichutko. Źle, że i tak usłyszał. No, ale to wcale nie powinno mnie dziwić, moja głowa opiera się na jego ramieniu, usta są blisko jego ucha. Z pewnością usłyszał każde słowo.

Roześmiał się. Kąciki jego ust powędrowały ku górze.

-Chcesz ciasteczko?- zapytał radośnie. Pierwszy raz słyszałam ten jego wyraz głosu, taki opiekuńczy? Pamiętam tylko ten chamski, zalotny i… chamski. Tak, te dwa.

-Mmmm, chce spać- wymamrotałam. To z pewnością wina tych drinków, wstyd mi jest do tej pory, że nie odsunęłam się od niego we wspomnianej chwili i, że nie potrafiłam normalnie wypowiedzieć słów. Tamtego wieczoru, po tych niewielu drinkach, mamrotałam niezrozumiałe rzeczy, których nikt nie był w stanie odszyfrować.

-Chcesz na górę?- zapytał. Nie czekał długo, pamiętam jak dziś moment, w którym opuściliśmy salę i poszliśmy schodami do pomieszczenia na piętrze. Krótki korytarz, a tam drzwi do pokoi dla vipów, otworzyłam jeden swoją magiczną kartą bez której nie weszłabym na imprezę. Oczywiście cały czas trzymałam go za rękę i to ja poprowadziłam nas do łóżka, na które bezwładnie opadłam. Nie czekał długo, zaczął odpinać guziki swojej koszuli, która po chwili wylądowała pewnie gdzieś w kącie. Nie widziałam dużo, było ciemno, aczkolwiek nie przeszkadzało nam to. Zdjął swoje spodnie, został tylko w bokserkach. Wreszcie dotknęłam jego ciała! Cudowne, tak bardzo podniecające. Następnie zajął się suwakiem mojej sukienki, którą po sekundzie odrzucił na bok. Nie była już potrzebna. Zbliżył się delikatnie, widać, że nie robi tego pierwszy raz, wie co kobieta lubi najbardziej. Najdokładniej pamiętam to przyjemne uderzenie fali gorąca. Całował tak delikatnie, normalnie rozpływałam się w jego ramionach. Taki młody. W swoim życiu, po pijaku, miałam okazję sypiać z wieloma mężczyznami, ale tego to z pewnością zapamiętam. Wtedy dużo nie myślałam, liczyła się chwila. Głupia jestem, wiem.

            Oczywiście ktoś musiał obudzić się pierwszy. Przystało na blondynie, który nie wiem od jak dawna patrzył się na mnie i gładził moje ramię  swoją delikatną dłonią. Pierwsza moja myśl: Co do cholery zrobiłam! Potem było tylko: Nie ruszaj się! Może nie zauważy, że nie śpisz i pierwszy odejdzie. Uświadomiłam sobie co się stało w nocy, przypomniałam każdą sytuację. Moja pamięć nigdy nie zawodzi, w moim zawodzie to dobry patent. Nie wytrzymałam długo, wreszcie musiałam wstać. Serce zabiło szybciej, chyba z nerwów. Oj tak, bałam się, nie wiedziałam do końca co zrobić. Zawsze po prostu on wstawał, potem ja, wymienialiśmy się numerami i tyle. Każdy odchodził w swoją stronę i nigdy więcej się nie kontaktowaliśmy. Teraz jest inaczej.

-Hej- stwierdziłam odkrywając kołdrę i powoli wstając z łóżka. Ziewnęłam i przeciągnęłam się. Nagle uświadomiłam sobie, że stoję całkiem naga, więc nie zastanawiając się długo narzuciłam na siebie pościel i udałam się na poszukiwania części mojej garderoby, co nie było wcale łatwe.

-Nie zasłaniaj się tak- zaśmiał się i spojrzał na mnie tym swoim przenikliwym i za razem łagodnym wzrokiem. Leżał na plecach z ręką pod głową i patrzył się na mnie niebieskimi oczami, po chwili dodał –Możesz mi mówić Andi.

No tak, jeszcze nie przeszliśmy na ty.

-Cla… przełknęłam ślinę. Język mi się plątał i dopiero po sekundzie dokończyłam- …ra. Clara- odpowiedziałam w pośpiechu, nie zwracając na niego zbytniej uwagi. Przynajmniej starałam się nie zwracać uwagi. Wraz z ubraniami, które były porozrzucane po całym pokoju udałam się do łazienki, skąd w ekspresowym tempie wyszłam gotowa. Nie patrzyłam w jego stronę, nawet się z nim nie pożegnałam. Wybiegłam z pokoju prosto na hol, gdzie zadzwoniłam po taksówkę. Modliłam się, aby nikt mnie nie zobaczył tego ranka. Mam również nadzieję, że nikt się nie zorientował, że wczoraj wieczorem opuściliśmy salę. Wspólnie. Ja i Andi.

Z drugiej strony co ja sobie wyobrażałam? Przecież dziewiętnastolatek wyleciał za mną jak oparzony. Otworzył drzwi, rozejrzał się i ujrzał mnie stojącą na końcu długiego holu.

-Tak po prostu wychodzisz?- zapytał. Miał na sobie jedynie bokserki. Mam nadzieję, że w innych pokojach nikogo nie ma i , że nikt nie usłyszy tej rozmowy.

-Tak po prostu- odpowiedziałam. Trudno było w takiej sytuacji znaleźć jakiekolwiek argumenty. Było mi trochę głupio, chyba pierwszy raz. To tylko i wyłącznie przez to, że jest o tyle lat młodszy! Moje oczy wyglądały na nieco zmęczone, ale i malowało się w nich lekkie współczucie. No niestety… złamię mu serce. Niech się przyzwyczaja, takie jest życie.

-No okej- odpowiedział z uśmiechem i mrugnął do mnie.

Co? Tylko okej? A może było mu źle… kurde, niemożliwe. Żaden nigdy nie narzekał. Zdecydowanie najgorszy dzień w moim życiu.

-Rozumiem, że nikt się nie dowie, tak?- dodał po chwili. Czy to ma być warunek? Czy on mi przed chwilą postawił warunek?! Mi, Clarze Schrödinger nie stawia się warunków.  Normalnie zaniemówiłam z wrażenia, było mnie jedynie stać na kiwnięcie głową. Nie mam siły na kłótnie, ale obiecuję, że jeśli jeszcze raz go spotkam to nie wytrzymam i przywale mu prosto w nos. Przede wszystkim za tą jego pewność siebie.

Moje rozmyślanie przerwał odgłos zamykanych drzwi.

Sukinsyn.